Rozdział trzydziesty ósmy- ciąg dalszy:
- Abusie, ale dlaczego Snape złożył Przysięgę Wieczystą? O, co chodzi?- dopytywał Syriusz.
- Ah....sam ją wymyślił i sam ją złożył. Obiecał sobie, ze nie zdradzi swojej miłości.
- Że co?!- Łapa wytrzeszczył oczy- Snape był kiedykolwiek w kimś zakochany?! ON?!
- Oh Syriuszu. Przez tyle lat żyłeś z zamkniętymi oczami. Tak Severus kochał. Nie znam innego człowieka, który potrafiłby tak mocno kochać. Ale pytanie w kim się zakochał teraz?
- Nie można Go uratować?- spytał Łapa patrząc zmartwionym wzrokiem na ... wroga?
- Nie wiem. Według mnie powinien już nie żyć. Przecież złamał przysięgę.- W oczach Syriusza zaświeciła się iskierka nadziei ,, Jeszcze nie jest za późno''!
- Pójdę do Eileen. Alastorze, Syriuszu chodźcie ze mną- powiedział Albus.
- Abusie, czy mogę zostać ze Sanpem?- spytał Ponurak. Dumbledore kiwnął głową na potwierdzenie i razem z Alastorem wyszedł ze szpitala.
Syriusz podszedł do łóżka Severusa. Severus z trudem łapał powietrze. Było słychać płytkie oddechy. Syriusz usiadł na krześle. Patrzył na bladego jak trup, być może umierającego mężczyznę. Nagle mężczyzna zaczął ruszać ustami jakby chciał coś powiedzieć. Łapa wstał gwałtownie i pochylił się nad Snapem.
- W-o-d-y.- szepnął ledwo słyszalnie Sev. Syriusz natychmiast nasączył wacik wodą i przyłożył go do sinych ust Snape'a. Severus był bardzo słaby. Nie miał siły otworzyć oczu. Nie wiedział, co się stało, ale wiedział, że zanim stracił przytomność zobaczył zapłakaną Eileen...